سماموس

 قرآن همانند خورشيد روز به روز نو می‌شود، در واقع راز حيات و زنده بودن قرآن به اين است كه آيات آن بر مصاديق روز تطبيق شود.

به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) در قم، آيت‌الله «ابوالقاسم خزعلی» در درس قواعد تفسير خويش با بيان اين مطلب افزود: از امام باقر(ع) روايت شده است كه «قرآن با تطبيق بر مسايل روز زنده می‌شود» و اگر اين گونه نبود با زوال و نابودی هر گروهی، آيات قرآن نيز می‌مرد. اگر آيه ای در زمانی بر يهود و يا نصارا بار می‌شد اين زمان‌ بايد به مصاديق روز آن توجه كرد.

وی گفت: در زمانی مغضوبان و يا گمراهان را بر شكاكان و واقفيه و دشمنان ولايت و غاصبان حكومت و يا بر يهود و نصارا بار می‌كردند و آنها در آن روزگار مصاديق تطبيقی آيات بودند، ولی امروز مغضوب عليهم، اسرائيل و آمريكا و ضالين فرقه ساخته شده وهابيت است.

آيت‌الله خزعلی كه با اشاره به سوره حمد به قواعد تفسيری آن اشاره می‌كرد، افزود: عدم توجه به قواعد تفسيری و عدم تسلط بر آن موجب شده و برخی در تفسير آيات 6 و 7 سوره فاتحه دچار اشتباه شوند و در ميان مترجمان به جز پنج نفری همه راه به بيراهه رفته و گفته‌اند كه مراد (نه منطبق عليه) از مغضوب و ضالين يهود و نصارا هستند. در حالی كه اين تفسير هم دارای مشكل ادبی است و هم روايی و هم قرآنی.

وی گفت: فاتحه‌ا‌لكتاب پنجمين سوره از نظر ترتيب نزول است و در مكه نازل شده است.

آيت‌الله خزعلی در پايان تصريح كرد: در سوره قرآنی تا پيش از مكه هيچ‌گاه به يهود و نصارا تعريض نشده و همه‌جا از آنان به نيكی و بزرگی ياد شده است و حتی علامه طباطبائی تاكيد می‌كند كه تا اوايل دوره مدينه نيز از يهود و نصارا تجليل و تمجيد شده است، مانند آيه 31 سوره المدثر(ترتيب نزول 4) و يا آيات سوره اعراف (ترتيب نزول 38) و اسرا(ترتيب نزول 50 ) و عنكبوت (ترتيب نزول 86) بنابراين معنا ندارد كه در سوره پنجم متعرض آنان شده و آنان را به مغضوب و يا ضالين بنامد